Various Random Stuff

Een 'roman' over het verhaal van een fictieve tweaker.
Alle mogelijke referenties zijn hier en daar "fictief" en hier kan geen waarheid aan verleent worden.
Deel 7 Van "Te Weinig Ram"
Deel 6 vind je hier
Deel 5 vind je hier
Deel 4 vind je hier
Deel 3 vind je hier
Deel 2 vind je hier
Deel 1 vind je hier

11:17 Moss stond te kijken naar de weg die toegang gaf tot het bedrijven terrein. Hij hoorde de secondewijzer op zijn horloge tikken en dat irriteerde hem. Het was een erfstuk dat hij van pa had gehad toen die zoveel jaar in de mijnen had gewerkt. Dus hij kon het niet over zijn hart krijgen dat ding weg te gooien. Want hij had er ondertussen teveel emotionele waarde mee verbonden. Het was het enigste erfstuk dat de brand had overleeft waar zijn ouders in waren omgekomen. Zijn moeder was stilaan dement geworden en zijn vader kon de zorg amper meer aan. Maar ze wilde zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Omdat ze anders het risico liepen om van elkaar gescheiden te worden als ze werden opgenomen in een rustoord. Want de dementie van zijn moeder was zo ver aan het vorderen dat er dan geen andere keus zou zijn. Ze zeggen wel is dat je een oude boom niet mag verplaatsen. Maar twee oude bomen al helemaal niet! Later bleek dat ze de gaskraan 's avonds open had gelaten waardoor de boel ontploft was geweest. Zijn vader was nu eenmaal een verstokte roker die het niet kon laten 's morgens een lekker dikke sigaar op te steken als onderdeel van zijn ochtendritueel na het eten. En hij had het gas gewoon niet geroken. Omdat alles dicht was komen te zitten van zijn werk in de mijnen. Moss herinnerde zich hoe vaak hij zijn vader zwart had zien binnen komen. En om hem te plagen vroeg hij dan waar sinterklaas was gebleven. Een traan vloeide over zijn wang en viel op de grond. Toen hij zijn neus had gesnoten keek hij nog is omhoog en zag hij een jeep met een grote trailer erachter zijn kant op komen. Dat moet Cindeeh zijn dacht hij en hij stak zijn hand omhoog als teken van herkenning. De lichten van de jeep gingen aan en uit dus hij wist dat ze het was. Hij wees waar ze naar toe moest rijden en hij liep snel terug naar de plaats tussen de gebouwen in. Een paar seconden later stopte ook de jeep met de trailer er. Cindeeh stapte uit en gaf Moss een zachte knuffel. "Hey Moss lang geleden, hoe is het met je?" Cindeeh keek Moss aan, die hoopte dat zijn ogen niet al te rood zouden zijn van het huilen net. Hij antwoorde: "Gaat wel Cindeeh, onder de huidige omstandigheden ben ik blij dat ik hier mag staan". Cindeeh stapte naar de achterkant van de trailer en begon de laadklep naar beneden te doen. "Ik zie al waar je het hooi wilt hebben, geef me een moment dan schuif ik het wel op de laadklep en kan je het zo nemen en naar het gras brengen. Moss liep ook naar de achterkant van de trailer en bekeek haar nog is goed. Het was al even geleden dat hij haar nog is gezien had. Ze zag er goed uit, weliswaar iets molliger dan voordien maar toch heel aangenaam voor het oog. Een mens moet toch een beetje houvast hebben niet? Hij keek naar haar haren en beeldde zich in dat hij er met zijn handen door ging. Zo van achteren zag ze er ook héél mooi uit ja. Zo had hij haar het liefste. Cindeeh draaide zich om en zag Moss half kwijlend met open mond kijken. Ze sprak hem aan, "Ze ziet er goed uit he Moss?, de laatste keer dat je haar zag was ze nog maar net een volwassen paard geworden. Ze was toen nog maar net volgroeid. Als je is tijd hebt spreken we nog is af zodat je haar nog is kan bereiden." Moss glimlachte, "Je kan mijn gedachten raden Cindeeh. Het is al weer een tijd geleden dat ik nog is paard heb gereden. Met al dat overwerken is het er niet echt meer van gekomen. Ga je ook naar dat horse event in september?" Cindeeh schoof de eerste baal hooi op de laadklep en reageerde, "Ja ik denk het wel, het is wel ongeveer vijftig euro per dag dacht ik maar je leert er zoveel bij! Kom je anders ook niet een dagje mee? Als je wil kan je daarna mee met de buitenrit die ze willen gaan maken!" Moss hoefde er niet bij na te denken en zei direct, "Tuurlijk, maar laten we eerst dit hooi is verplaatsen voor we verder gaan met praten om te gaan rijden".

11:27 Even later kwam Roy terug met de boodschappen. De jeep was volgeladen met eten waarmee ze een oorlog konden overleven. En dat was het ook wel zo'n beetje op het moment. Toen Cindeeh na het uitladen vertrokken was hadden Moss, Asphiax, L3p, Femme en WeeJeWel alles geïnstalleerd zodat ze een klein commando centrum in de vorm van een iglo hadden. Van de weg uit bekeken leek het eigenlijk meer op een slechte stapelpoging van wat hooi. Maar dat was dan ook de bedoeling. Asphiax had intussen ook de logagenda weten te vinden van het onthaal om te zien wie wanneer binnen en buiten gaat. En hij was samen met L3p aan het proberen uit te zoeken of er iets verdacht te vinden was dat opviel tussen al die afspraken. Toen WeeJeWel plotseling zei dat hij iets opmerkte op 1 van de ip cams. Een brandweerwagen was voor de ingang gereden en begon de afbakening die ze hadden aangelegd te verwijderen. Ze hadden wat stukken hout en een oud hekwerk voor de slagboom gezet en die met wat kettingen aan de buitenomheining vastgemaakt. Er was niet bekend dat ze terug kwamen om de boel nog is na te kijken. Moss sprak als eerste terwijl ze stonden te kijken naar het laptopscherm en de camera beelden. "Wat denken jullie, informeren of afwachten?" Daarna viel er een korte stilte terwijl iedereen bedacht wat de beste oplossing zou zijn. Femme antwoorden als eerste, "kunnen we niet naar de brandweer bellen om te vragen of ze nog gepland hadden om langs te komen? Ze hadden toch alles nagekeken had ik begrepen?" L3p zei daarop, "dat je dat zou vragen lijkt me al verdacht genoeg als ik brandweercommandant was, en ik denk dat ze die info zo maar zullen geven. Zeker met het onderzoek dat ze opgestart hebben". Iedereen knikte bevestigend. Moss keek iedereen even aan en zei, "nou mannen, dan zullen we ze een warm welkom geven he!".

11:34 Eva werd langzaam wakker. De geur van het ziekenhuis drong in haar neus en ze vond het vies ruiken. Toen ze haar ogen open deed zag ze dat de kamer verduisterd was. Haar handen gingen over de kabeltjes en de infuus die in haar lichaam stak. Waar ben ik? Vroeg ze zich af. Ze zette zich rechtop en wreef met haar handen door haar ogen. En voelde dat haar haren bezweet waren. En er stak iets achter op haar hoofd maar had er geen idee van wat het was. Toen zag ze iemand op het bed langs haar zittend op de rand. Hij was naar haar aan het kijken. Maar ze vond hem maar eng dus keek ze verder rond. Ze zag mensen in witte uniformen staan die ook naar haar aan het kijken waren. Ze probeerde zich te herinneren wie ze was, en hoe ze hier terecht was gekomen, waar ze was. Maar er kwam niets. Ze bleef in een witte waas zoals in haar droom. Ze keek naar de bovenkant van haar handen en zag volwassen handen in plaats van de kinderhanden uit haar droom. Ze begon zacht te huilen en te snikken. Ze wist niet meer wie ze was. Er kwam een persoon in een witte jas voor haar staan. "Ik ben de dokter die u behandelt. U heeft een zwaar hersentrauma opgelopen en herinnert zich mogelijk niet alles meer." Ze knikte verweest omdat ze wist dat het waar was. De dokter ging verder met praten. "U ligt in een verduisterde ruimte om te voorkomen dat u nog meer hoofdpijn zou krijgen. U moet nog een tijd hier blijven zodat u kan herstellen en zodat we de mentale vorderingen kunnen opvolgen als u zich meer herinnert. Ik kan u helaas niets vertellen over de persoon die u bent en waar u vandaan komt. Dat zal u zich zelf moeten zien te herinneren. Als we u dit zouden vertellen zou dit mogelijk u karakter kunnen aanpassen omdat u er zich naar gaat gedragen dan. Ik ..." En de dokter stopte even met praten terwijl hij zich omdraaide en even iets tegen de verpleegkundige zei. Toen hij zich omdraaide ging hij verder. "Ik laat u rustig alles even verwerken en kom later nog is kijken. Deze 2 verpleegkundigen helpen u dadelijk even om naar het toilet te gaan en helpen u wat op te frissen." Eva draaide haar hoofd een beetje terwijl ze probeerde te bedenken wat ze bedoelde met "het toilet". Ze voelde iets nats tussen haar benen en op de lakens, en ze voelde er is met haar vinger in. Dat is nat, dacht ze, ze rook er aan maar het rook niet lekker. "Bah" zei ze hardop. En ze keek verschrikt op, want het klonk niet als bah, maar eerder een klank die op een bah lijkt als je tong in de knoop zit. Terwijl de verpleegsters Eva naar de badkamer hielpen had Adam zich terug op het bed neergelegd. Hij staarde naar het plafond, en hij liet zijn tranen de vrije loop.

11:37 Moss liep naar een grote koffer en deed hem open. In zijn gedachten hoorde hij het bijhorende zelda muziekje. Mijn god wat was die reeks toch goed. Hij nam er iets uit, draaide zich om en sprak iedereen toe, "Nou weten we ook gelijk waarom Adam ons jaarlijkse mannenweekend vol plande met allerlei paintball varianten" Zei hij met een grote glimlach op zijn gezicht. Iedereen liep naar de koffer toe en nam zijn paintballgun eruit. Alleen zaten hier aangepaste kogels in. Geen verf kogels maar iets zwaardere ijzeren kogels. Pijnlijk genoeg om iemand te verwonden en buiten westen te schieten zolang je maar op de juiste plek mikte. Iedereen nam een aantal extra kogels mee en terwijl ze dat deden besproken ze hun plan. WeeJewel zou in het kamp blijven en alle camera's in de gaten houden terwijl ze via hun bluetooth oortjes communiceerden. Moss ging via de voorkant met Femme om de brandweerwagen te controleren en eventueel onschadelijk te maken. Asphiax, Femme en L3p gingen dezelfde kant op als de personen die het gebouw binnen wilde dringen. Moss en Roy zouden dan aansluiten met hun als ze de brandweerwagen gecontroleerd hadden. Toen iedereen klaar was met hun voorbereiding telde Moss af. "Drie, Twee, één, GO!

11:44 Timothy had net zijn maaltijd geserveerd gekregen. Het stond op het tafeltje langs zijn bed. De geur van het eten maakte hem wat misselijk. Dat ziekenhuiseten was ook altijd zo zout geweest dacht hij bij zichzelf. Hij keek er tegenop om de aardappelen te eten met dat taaie vlees en die droge groenten. Hij probeerde te kijken wat het was toen ze de stolp van het bord wegnamen. Zijn ogen keken verbaasd. Hij kon niet zien wat het eten was omdat het gemixt was. Hij vloekte, zoiets gaf je toch alleen aan een hond of een oud verrimpeld vrouwtje dat haar kunstgebit kwijt was! Er was een stagiaire aangeduid om hem te helpen omdat hij zich maar moeizaam kon bewegen. Laat staan dat hij in staat zou zijn om zelf te eten. Hij was als een mummie ingepakt in allerlei soorten verband om ervoor te zorgen dat hij niet ging zweten maar toch bescherming had omdat zijn huid zo was verbrand. Toen de stagiaire zich naast hem aan het bed had gezet deed ze hem een groot servet om. Zo'n formaat dat je normaal krijgt als je kreeft ofzo gaat eten. Alleen deed Timothy zijn mond niet open toen ze hem wat eten op een lepel wilde geven. Met het gevolg dat alles ervan af viel omdat de stagiaire dat niet had verwacht. Ze keek even boos en begon toen de restjes in de opvangrand van het servet te doen. Hij had hier helemaal geen zin in. Laat staan dat hij gemixt eten wilde eten! Maar toen bedacht hij zich dat hij wel sterker moest worden om zo wraak te kunnen nemen op Adam en Eva. Hij wist dat hij nog een lange weg te gaan had eer hij dat kon proberen. Dus alles moest minuscuul gepland worden. Iets waar hij de komende maanden en jaren wel mee zoet ging zijn. Want sterven zouden ze!

11:47 Nadat Moss GO had geroepen was hij met Roy naar de achterkant van de brandweerwagen geslopen. WeeJeWel had gezien dat er vier personen in de brandweerauto hadden gezeten. En dat er sowieso één van hen erin was blijven zitten om snel weg te kunnen. Dus dat betekende dat ze een gelijk aantal hadden totdat Moss en Roy mee naar binnen konden gaan. Dan zouden ze het overwicht hebben. Aangezien dat ze zekerheid wilde besloten Asphiax, L3p en Femme dat ze beter de ingang konden bewaken en ze op die manier in het gebouw konden houden dan wanneer dat ze zelf het risico zouden lopen om ze achterna te gaan en mogelijk in hun eigen boobytraps te lopen die ze hadden opgezet. Ze hadden uitgerekend dat het ongeveer vier minuten zou duren eer ze bij het kantoor van Adam konden zijn maar met de boobytraps zou dat iets langer kunnen duren. Moss en Roy wisten dat ze weinig konden doen zolang de bestuurder in de brandweerwagen bleef zitten. Want langs beide kanten zouden ze ontdekt kunnen worden door de zijspiegels. Roy kwam op het idee om op het dak van de brandweerwagen te klimmen en zo naar voren te gaan. Als er dan iets zou gebeuren kon hij van bovenaf de bestuurder op het laatste moment verrassen. Roy kroop zo stil en langzaam mogelijk langs de achterkant van de brandweerwagen omhoog en begon naar voren te kruipen. Toen hij halverwege was ging plots te deur open aan de bestuurderskant van de brandweerwagen. Hij hield zich plat op het dak en durfde niet te kijken wat er gebeurde uit angst om ontdekt te worden. Een paar seconden later hoorde hij de bestuurder een zachte kreun onderdrukken, gevolgd door het gespetter van zijn urine. Roy kwam lichtjes omhoog om te kijken waar de bestuurder stond. Hij zag hem staan pissen voor de brandweerwagen. Hij probeerde zijn paintballgeweer te nemen en te richten. Maar op dat moment keek de bestuurder in de plas die op de grond langs hem lag en zag de weerspiegeling van Roy op de brandweerwagen met het geweer. Hij draaide zich al plassend om, nam in een vloeiende beweging zijn pistool met een geluidsdemper op en schoot Roy neer die met een harde knal terug op de brandweerwagen viel. De bestuurder keek rond om te zien of hij nog meer mensen zag. Hij keek onder de brandweerwagen maar zag Moss niet omdat die nu ook op de ladder was gekropen en Roy gewond had zien liggen. Een gapend gat aan de zijkant van Roy zijn hoofd vertelde Moss dat Roy niet meer te redden was. Hij werd kwaad en kon maar net zijn tranen en woede bedwingen om te voorkomen dat hij naar de bestuurder zou stormen en hem verrot zou schoppen. Hij beet op zijn lip om zichzelf te bedwingen maar het mocht niet baten. Hij liet zich van de ladder zakken, nam zijn paintballgeweer en stapte langs de kant van de brandweerwagen waar hij oog in oog kwam te staan met de bestuurder. Deze was nog bezig met zijn broek dicht te doen en hij schrok toen hij Moss zag staan. Hij draaide voor de motorkap van de brandweerwagen door terwijl hij zijn rits probeerde omhoog te trekken. Helaas was hij te snel en liet hij een luide schreeuw toen er nog een stukje huid tussen bleef zitten. Hij zakte door zijn knieën en het volgende dat hij zag door zijn betraande ogen was een schoen die heel snel op zijn hoofd af kwam. Moss had hem recht tegen zijn slaap getrapt. Toen Asphiax, L3p en Femme de schreeuw hoorde besloten ze terug naar de brandweerwagen te lopen om te kijken wat er aan de hand was. Ze wisten dat ze daarmee hun verrassingseffect toch kwijt waren omdat de anderen in het gebouw de schreeuw waarschijnlijk ook hadden gehoord. Ze vonden Moss in tranen, met een bebloede lip, niet in staat om een woord uit te brengen. En de bewusteloze bestuurder. Wiens neus zodanig bewerkt was dat er alleen nog maar splintertjes te zien waren die uit zijn neusgaten kwamen en er voor de rest niets meer te zien was.

11:54 Twee mannen in een Italiaans maatpak liepen door het mortuarium waar even daarvoor het lichaam van Dolly naartoe was gebracht. Hun voetstappen weerklonken in de stille ruimte. Terwijl ze de nummers op de muur bekeken om de koelcel van Dolly te lokaliseren. Ze hadden bij het onthaal een dikke enveloppe achtergelaten waar de receptioniste zat te tellen hoeveel ze nu eigenlijk had gekregen om even een andere kant op te kijken en ervoor te zorgen dat er niemand anders binnen ging. Ze was niet aan haar proefstuk toe want al vrij snel had ze door dat er voor een zes cijferig bedrag in de enveloppe zat. Toch kon ze het niet laten om nog een keer de enveloppe om te draaien om te zien of er nog briefjes in vast zaten of niet. Toen ze plots een wit poeder ontdekte dat op tafel viel. Ze dacht dat het suiker was. Hoewel ze een amandelgeur bemerkte. Dus proefde ze er even van. En hoewel ze de eerste seconden niets merkte, viel ze even later met haar hoofd op tafel neer. Niet wetende dat ze hetzelfde gif binnen had gehad als wat dolly had gebruikt om zichzelf te vermoorden. De twee mannen stonden voor koelcel nummer twaalf. Eén van hen trok de cel open en deed de bodybag open om te kijken of het Dolly was. Toen hij bevestigend naar de ander knikte deed hij de zak terug dicht en nam de bodybag mee over zijn schouder. Zijn kompaan deed de koelcel terug dicht en volgde snel de ander. Die al halverwege het mortuarium was gestapt met Dolly over zijn schouder. Toen ze buiten kwamen gooiden ze de bodybag met Dolly in de kofferbak van de auto die vlak bij de ingang geparkeerd stond. Stapten ze in en reden weg. Ze hadden nog een lange rit voor de boeg. Italië lag niet bepaald vlak langs de deur.

Poll: Moet er een hete scene komen tussen Cindeeh en Moss?
• JA
• Nee
• Kies Jij Maar Masauri
• Hoeft Voor Mij Niet

^{Ook een poll maken? Klik hier}

Een 'roman' over het verhaal van een fictieve tweaker.
Alle mogelijke referenties zijn hier en daar "fictief" en hier kan geen waarheid aan verleent worden.
Deel 6 Van "Te Weinig Ram"
Deel 5 vind je hier
Deel 4 vind je hier
Deel 3 vind je hier
Deel 2 vind je hier
Deel 1 vind je hier

10:34 Het was bijna middag. Maar daar was op de kamer niets van te merken. De gordijnen waren dicht gedaan en slechts een klein streepje licht kwam onder de deur vandaan. Met af en toe een schaduw die er onder door kwam. Die schaduw was van Bill, de bewaker die men als wachtpost voor de deur had gezet. Bill was een ex-militair die was bevriend met Moss. Ze hadden vroeger samen op de schoolbanken gezeten. Officieel bestond Bill niet meer en dat had hij aan Moss te danken. Na alle shit die hij had meegemaakt en verraden was door zijn oversten die hem wilden vermoorden omdat hij teveel wist. Had hij Moss gevraagd om hem te helpen. Moss was binnen gedrongen in het systeem van de overheid en had er elk detail over Bill gewist. Nadat Bill plastische chirurgie had ondergaan zou zijn eigen moeder hem niet meer herkend hebben als die nog leefde. Zo kwam het dus dat hij Moss nu zijn wederdienst bewees voor wat hij toen voor hem had gedaan. Hij had een lijst gekregen wie al dan niet binnen mocht. En de artsen waren er niet mee opgezet. Maar ze zwegen omdat ze wisten dat ze nu meer betaald kregen dan hun complete jaarsalaris mét eindejaarsbonus! En ja, dacht een dokter bij zichzelf. Zijn droom om een eilandje te kopen werd nu werkelijkheid zonder dat zijn vrouw er ook maar iets van wist! Zo had hij nog iets leuks om naar uit te kijken als hij in juli plots op "vredesmissie" moest.

10:37 In de kamer begon Adam te ontwaken. Zijn neusvleugels trilde toen hij probeerde in te ademen. Toen hij zijn droge mond open kon doen stroomde er een teug lucht naar zijn longen. Die hij even vast hield, en daarna rustig terug uitblies. Hij leefde nog. Toen hij probeerde recht te komen sneed een helse pijn door zijn lichaam. Maar hij wist zich met veel pijn en moeite op de rand van het bed te zetten. Hij vroeg zich af waar hij was, en al snel drong alles terug tot hem door. Het verbaasde hem dat hij weer zo snel bij bewustzijn was. De dokters hadden hem vast geen al te zware narcose gegeven dacht hij. Hij probeerde rond te kijken om te zien hoe de kamer eruit zag. Tot hij de vage vormen van Eva's bed zag. En zich realiseerde dat Eva er in lag. Hij wilde opstaan en naar het bed toestappen maar hij voelde allemaal kabeltjes in zijn lichaam steken die hem tegen hielden. Zijn handen tasten zijn lichaam af en hij trok elk kabeltje met een ruk van zijn lichaam af. Zijn huid leek dan wel even in brand te staan. De monitor begon intussen alarm te slaan. En een paar seconden later werd hij verblind door de zon die door de open deur binnen kwam terwijl enkele verpleegsters en een arts binnen kwamen gerend om te kijken waarom de monitor alarm sloeg. De arts ging voor hem staan en blokkeerde zo Adam's zicht op het bed van Eva. En hij maande Adam aan te blijven zitten. "Rustig Adam, je hebt een achtbaanrit zonder beschermbeugel meegemaakt. Probeer kalm te blijven". Zei hij terwijl hij Adam's vitale functies begon te controleren. De twee verpleegsters probeerden de kabeltjes weer op zijn lichaam te plakken maar Adam probeerde ze weg te slaan alsof het vervelende vliegen waren. "LAAT ME EVEN!" schreeuwde hij luid. De arts die voor hem schrok ervan en viel achteruit op zijn billen. Hij hief zijn hand omhoog naar de verpleegsters om even te stoppen met proberen. En adam probeerde vat op zijn adem te krijgen. "Rustig in en uit ademen Adam". Zei de dokter. "Zeg is wat je wil?" Adam keek in de ogen van de arts en keek daarna naar Eva. Zijn blik bleef op haar gezicht rusten. "Ik wil haar beter zien". De arts stond op en vroeg de verpleegsters het bed korter bij dat van Eva te zetten. Adam hield zich vast en terwijl de dokter hem ondersteunde schoof het bed rustig naar dat van Eva toe. Intussen had Bill de deur op een kier gezet zodat het licht niet meer zo scherp was voor Adam. Adam's lichaam voelde kapot aan, maar toch kreeg hij een warm gevoel vanbinnen als hij Eva zo zag liggen. "Hoe gaat het met haar dokter?" vroeg hij. De dokter liep naar de voorkant van Eva's bed en nam haar dossier uit het bakje dat aan haar bed hing. Hij sloeg het kaftje open en begon even snel alles te overlopen. "Ze heeft een hersenschudding, hoe zwaar weten we nog niet omdat ze nu in een kunstmatige coma word gehouden omdat ze een zwelling in haar hoofd heeft. We moeten de druk continu controleren om te voorkomen dat ze permanente hersenschade zou oplopen. ALS ze die al niet heeft opgelopen. We weten niet of ze zich nog iets gaat herinneren van alles wat recent gebeurd is omdat haar korte termijngeheugen geraakt is." Adam begon nog bleker te worden dan hij al was terwijl de dokter verder alle kneuzingen en verwondingen op noemde. Adam volgde niet meer wat de arts allemaal zei en begon zich af te vragen of Eva zich hem nog wel zou herinneren als ze wakker zou worden.

10:44 Het groepje dat was achter gebleven bij het verzegelde gebouw nadat Adam en Eva waren afgevoerd had zich in een kring tussen de nog overgebleven auto's op de parking op de grond gezet. Ze wisten wat hun te doen stond om alles te beveiligen en dat het lang kon duren eer men zou weten hoe het met Adam was gesteld. En of de code zich notabene wel in het bedrijf bevond. Moss keek één voor één naar iedereen die in de kring zat. Roy was een eet- en dranklijst aan het maken om een aantal dagen door te kunnen gaan. Asphiax en L3p waren bezig met de interne structuur van het gebouw te bekijken op hun surface tablets om te bepalen hoe ze het beste alles in de gaten konden houden. WeeJeWel was bezig met compacte raspberry pi camera systemen met elkaar te verbinden in een netwerk op zijn laptop zodat ze een persoonlijk CCTV systeem ter beschikking hadden. Femme was aan het kijken of hij in het interne CCTV systeem kon geraken om dat te koppelen aan WeeJeWel's systeem. Toen Moss plots zijn zak voelde trillen. Hij nam zijn gsm en keek naar het binnengekomen bericht. Het was van Bill. "Adam is net ontwaakt maar erg overstuur, zodra het kan spreek ik hem aan om te vragen waar de code zich bevind." Toen hij terug op keek zag hij dat iedereen hem aan keek. "Hij is ontwaakt en mogelijk weten we vandaag nog waar de code zich bevind, maar we moeten op alles voorbereid zijn de komende tijd". Asphiax en L3p, hoe staat het met jullie onderzoek? Asphiax antwoordde: "Nu we het ontwerp doorspitten zien we de genialiteit van Adam pas echt aan het werk. Hij heeft iedere ruimte voorzien met een verborgen kluisje. Telkens op een andere plaats. Zonder deze bouwtekening ben je wel héél lang aan het zoeken! Doordat we er werken zijn we ongewilt de bewaking van een kluisje zonder dat we het wisten. Maar het gevolg daarvan is dat er dus héél véél mogelijke plaatsen zijn waar de code zich kan bevinden. Uiteraard ligt het voor de hand dat hij niet zijn eigen kantoorkluisje zal nemen. Maar wel een kluisje dat voor hem goed toegankelijk moet zijn om aanpassingen in de code te maken. Ik vermoed dus dat hij de code op een usb stick heeft staan en deze ergens in één van deze mini kluisjes ligt. Maar doordat hij overal regelmatig kwam is het dus zoeken naar een speld in een hooiberg. Want we weten nu wel waar ze zitten maar niet hoe ze eruit zien of hoe je er in komt." Moss keek bedrukt naar Asphiax en wist dat de makkelijkste optie was om alles te bewaken. In plaats van iedere kamer af te gaan en elk kluisje te controlen. Als ze al wisten wat daarvoor nodig was. Want er konden altijd boobytraps in de kluisjes liggen. "Ok Asphiax, dank je voor je input. WeeJeWel hoe zit het met je CCTV?" WeeJeWel klapte zijn laptopscherm half dicht zodat hij Moss kon zien zitten. "Alles up and running, ze moeten alleen nog op de juiste locaties verstopt worden". Asphiax draaide zich naar Femme toe. "Femme, weet jij op welke plaatsen je de ip cams moet neerzetten?" Femme stond op en begon zijn rugzak te vullen met de ipcams. "Jep Moss, geef me een half uurtje en dan liggen ze op hun plaats. Zodra de eerste cam geplaatst is binnen een afstand van tien meter van het gebouw kunnen we ook de interne CCTV beelden bekijken. Dat is de derde cam die ik ga plaatsen dus even geduld". Hij deed de rugzak om en begon naar de eerste plaats te lopen aan de rand van de omheining. Iedereen keek Femme even na voor dat ze zich weer naar Moss draaiden. "Roy hoelang heb je nodig voor die boodschappen?" vroeg Moss. Roy overliep snel even zijn lijstje en zei dat hij toch wel een uurtje nodig had, afhankelijk van de winkeldrukte. "Ok, vertrek maar, want om twaalf mag je al voor de eerste maaltijd zorgen." Moss graaide zijn autosleutel van de musketon die hij aan zijn riem had hangen en gooide die naar Roy. "Neem mijn jeep maar, daar krijg je wel alles in denk ik". Roy keek even verbaasd naar de sleutel. De jeep was Moss altijd heilig geweest en niemand had er ooit in mogen meerijden. Of zelfs maar dicht bij in de buurt komen. Het eerste wat Moss had gedaan op zijn eerste werkdag was een "nieuwe" parkeerplaats gemaakt voor zijn jeep. Zodat hij voldoende plaats had om hem veilig te parkeren. Roy keek naar Moss en stond op. "Bedankt Moss, ik ga direct voor je je bedenkt." En hij liep naar de jeep om te gaan winkelen. Moss keek naar de overzijde van de straat. Naar de weide tussen twee andere gebouwen in. Hij glimlachte, en nam zijn gsm. In zijn telefoonlijst duwde hij op "Bokkers". De telefoon ging over en hij hoorde Cindeeh aan de andere kant van de lijn. En vroeg direct wat hij wilde: "Heb je nog wat extra balen hooi op overschot liggen? Ik zit met een situatie waarbij ik hooi wil gebruiken als camouflage. Ik wil een klein fort bouwen." Aan de andere kant hoorde hij Cindeeh lachen en hij gaf haar het adres door waar ze de balen mocht komen afleveren. Toch leuk als je zo op je vrienden kan terug vallen in geval van nood. "Kom op Asphiax en L3p, we gaan verhuizen naar de weide hier tegenover en gaan een fort bouwen"!

10:57 In een andere ziekenhuiskamer zat Dolly te staren naar het plafond. Ze was al even wakker geworden en had gezien dat men haar en Luci had verbonden om een bloedtransfusie te doen. Hun bedden stonden maar een halve meter van elkaar af. Net voldoende om een verpleegster tussen te laten staan om alles te controleren. Ze kon maar niet met de gedachte om dat ze via kabeltjes en elkaars bloed verbonden waren. Ze begreep nog altijd niet hoe Albus haar zo had kunnen gebruiken. En ze vroeg zich af wat er met hem was gebeurd. Want het laatste dat ze zich kon herinneren was dat ze naar buiten wilde lopen in het bedrijf en een doffe pijn in haar onderrug voelde voor ze het bewust zijn verloor. Ze moest op haar gezicht terecht zijn gekomen dacht ze. Haar handen gingen over de plaats waar ze haar neus normaal zou moeten voelen. Maar ze voelde enkel een dik verband dat rond haar hoofd gebonden zat. Gelukkig kon ze nog zien. Al wist ze niet of ze zichzelf nu wilde zien hoe ze er bij lag. Ze vroeg zich ook af waarom er een verband rond haar heup zat. Ze had wel een korte pijn gevoeld maar zo erg kon het toch niet zijn? Haar gedachten probeerden terug te gaan tot vlak voor het moment van de pijn. Maar ze slaagde er niet in om zich iets te herinneren hoe de pijn er kwam. Het frustreerde haar omdat ze altijd alles wilde weten. En de controle over alles te hebben. Het plan dat ze gemaakt had met Albus om de code te krijgen was zo verkeerd uitgedraaid. Maar het had wel Albus zijn ware aard boven laten komen. Zou hij haar vermoord hebben als alles voorbij was? Want blijkbaar betekende zij niets voor hem. Kon hij maar haar vriend bereiken. Die er altijd voor haar had gestaan. Maar die niets wist van wat ze allemaal met Albus aan het plannen was geweest. Zou ze hem iets kunnen vertellen? Een knagende honger begon zich te laten horen door haar buikgerommel. En ze had geen zin om op de bel te duwen om een verpleger of arts voor haar neus te krijgen of zelfs een politieman die haar wilde ondervragen nu ze weer bij kennis was. Ze wilde hier weg. Haar buikgerommel verstomde en ze voelde zich misselijk worden. Oh shit. Dacht ze bij zichzelf. Ze voelde zich half wegdraaien en met een laatste inspanning kon ze nog net op het knopje van de bel duwen voor ze weer het bewustzijn verloor.

11:04 Even later begon Dolly terug bij kennis te komen. Haar hoofd draaide heel erg en ze voelde zich nog steeds misselijk. Rond haar bed stonden artsen en verpleegkundige te kijken naar hoe ze terug wakker werd. Ze zag een verpleegkundige met vuile lakens naar buiten lopen en ze rook aan de geur van de kamer dat ze overgegeven moest hebben terwijl ze bewusteloos was geweest. De vage geur van ontsmettingsalcohol drong ook tot haar door en ze voelde dat haar huid heel klam van het zweet was. Ze vroeg zich af wat er zich net had afgespeeld. Een arts kwam naar voren en sprak haar aan. "Kan je me horen Dolly?". Dolly knikte. "Ik heb slecht nieuws voor je Dolly. Je hebt een miskraam gehad en de zwangerschap is stopgezet." Dolly wist niet wat ze hoorde. Ze was toch helemaal niet zwanger? Ok ze was wel wat kilo's bijgekomen de laatste maanden maar dat hoorde er toch bij als je getrouwd was en je minder moeite deed om er mooi uit te zien? De dokter ging verder. "De kogel die je in je heup hebt gehad heeft meer schade gedaan dan we eerst hadden verwacht. Hij had je heup geraakt en er zijn splinters van je bot in je baarmoeder gegaan. Waardoor 1 embryo het niet gehaald heeft. Daardoor kreeg je een grote interne bloeding en hebben we de 2e embryo ook moeten verwijderen. Het spijt ons maar we konden niet anders." Dolly's ogen leken te verbleken in de kamer. Maar dat kwam omdat de witte kleding van iedereen zich reflecteerde in haar ogen. Ze wist niet hoe ze dit nieuws moest verwerken. En ze beet haar valse hoektand stuk. Een kleine hoeveelheid Kaliumcyanide kwam vrij en ze slikte het in. Een paar seconden later gingen alle monitoren tilt slaan en keek ze nog een laatste keer naar Luci. Terwijl haar ogen voor de laatste maal dicht vielen zag ze nog een seconde de bloedtransfusie kabel die haar en luci verbonden. "Oh nee" was haar laatste gedachte.

11:07 Dolly zweefde boven haar lichaam. En zag de artsen en verpleegkundigen machteloos proberen uit te zoeken wat er zich net had afgespeeld nadat de arts haar had verteld dat ze haar ongeboren kinderen had verloren. Ze probeerde naar de bloedtransfusie kabel te wijzen en de aandacht te trekken van iemand dat ze die moesten doorknippen. Of anders zou Luci ook een einde aan haar leven maken! Maar niemand reageerde op haar paniekerige reactie. Terwijl ze machteloos de grond werd ingetrokken, naar haar nieuwe hel. Terwijl de artsen en verpleegkundige alle vitale functies aan het controleren waren in een poging om Dolly te redden struikelde één van hen over de laag slap hangende bloedtransfusie kabel. En hij werd met een ruk uit Luci's arm getrokken terwijl hij slap neerviel op de grond. Dolly's bloed drupte langzaam uit haar lichaam verborgen onder het bed van Luci. Toen de verpleegkundige die hartmassage bezig was op Luci plots neerviel op Dolly wilde iemand anders het overnemen. Want men dacht dat ze flauw was gevallen. Eén van de artsen zag plots de blauwe nagels van Dolly en beval onmiddelijk te stoppen met reanimeren. De verpleegkundige werd in allerijl naar de spoedafdeling gebracht maar het mocht niet meer baten. Even later stierf zij ook door de kaliumcyanide. Door iemand willen te helpen die niet geholpen wilde worden.

11:14 Eva was aan het dromen. Ze was in een herinnering van toen ze nog een kind was. Kinderlijk en onschuldig. Ze dacht dat ze in de verte ergens haar naam hoorde roepen. Ze probeerde te zien waar het vandaan kwam. Want ze kon zich niet voorstellen wie haar naam zo zou roepen want ze kende de stem ook niet. Het enigste dat ze kon zien bevond zich telkens een klein stukje rondom haar. De rest werd opgevuld door een witte mist. Soms dikker en ondoordringbaar en soms zag ze flarden van haar leven als kind. Alsof ze haar herinneringen in flarden rondom haar voorbij zag komen. Haar handen streelden over de toppen van bloemen in een wild begroeid veld. Gevuld met de mooiste bloemen die ze ooit had gezien. Ze rook de geur van een heerlijke voorjaarslente wanneer alles in bloei komt te staan. Fris en ongetemd. De pure natuur die op het punt staat om over te gaan in een heerlijke zomer. Ze sloot haar ogen en probeerde te genieten van wat ze meemaakte. Toen ze haar ogen terug opendeed zag ze tussen het gras een spiegeltje voor haar op de grond liggen. Ze raapte het op maar in plaats van zichzelf als kind te zien zag ze een volwassen vrouw. Een vrouw die ze niet kende.

Op 22/4/2013 was eindelijk de avond gekomen om op speeddating te gaan met men kameraad. Hoewel we niet wisten waar we ons aan moesten verwachten hadden we ons wel met wat vragen voorbereid. En ons zelf afgevraagd wat de dames zoal konden vragen. Er waren 6 heren ingeschreven en 8 dames. Helaas voor de dames kwamen er 2 heren niet opdagen en 1tje was verhinder door het werk waardoor het 6 heren waren vs 8 dames en 2 dames dus telkens een pauze hadden. (een pauze die ik ook wel graag had gehad, later meer daarover.)

Het principe ging dus als volgt: Iedere dame zat aan een tafeltje en wij heren moesten telkens van tafel naar tafel. (hoezo disciminerend naar de man toe, postbodes deden het vroeger toch ook al?) Je kreeg 7 minuten ongeveer om te babbelen voor de organisator met een gong rondliep en daarmee het teken gaf om naar de volgende tafel te gaan. Je kreeg een blad waar je je naam op kon zetten zodat hij leesbaar was voor de dame die voor je zat en je kon voor jezelf dan de naam van die persoon overschrijven en er eventuele commentaar bij zetten. En zowel dames als heren wilde natuurlijk graag weten wat de ander over hun had opgeschreven. Ik zat in de leeftijdscategorie van 22-30 jaar en het verbaasde me wel dat er alle types vrouwen en mannen waren die zeker niet onknap waren. Als ik ze zo op straat moest tegen komen zou ik niet zeggen dat ik ze als "beschikbaar" zou zijn. De 1 was vrij direct en vroeg je naam, om jezelf voor te stellen en wat je zoal deed van werk, hobby's enz. Ze namen zelf initiatief en vroegen je de kleren van het lijf. De ander voerde een luchtig gesprek over vanalles en we zien wel wat er van komt.

Dus het was best wel variabel. Wat volgens iedereen de insteek of gedachtengang was, was om het is mee te maken omdat ze nog nooit gespeeddate hadden. Maar onbewust heb je toch wel een zekere instelling vermoed ik dan. Als ik zie welke details sommige mensen opschreven e.d. dan had ik wer wel mijn bedenkingen bij. Na 4 dames gesproken te hebben was het tijd voor een korte pauze. En die vond ik ook wel nodig. Want je bent met zoveel dames kort achter elkaar aan het praten dat voor mij op dat moment veel door elkaar liep. Tegen wie heb ik wat gezegd enz. Maar ik zat nog met de gevolgen van mijn hersenschudding van het weekend daarvoor dus ik was al geen 100%. En zelfs nu nog heb ik er af en toe last van. Maar wilde dit niet voorbij laten gaan! (of ik moest weer een aantal maanden wachten en dan zonder men kameraad gaan.) Je merkt dan hoe het in zo'n gesprek van het ene op het andere onderwerp kan gesprongen worden of hoe er soms maar effectief over één onderwerp gepraat word. Nadat ik de laatste 3 dames ook had gehad zijn er nog wat mensen iets blijven nadrinken. En de organisator zei dat het voornamelijk de dames waren die met een vriendin kwamen. En de mannen 99,9% altijd alleen. (behalve in mijn geval nu dus). Natuurlijk weet je dat er dan door 2 mensen met elkaar gepraat word over jou en dat maakt het je er niet gemakkelijker op. Ik vond het héél fijn dat ik met mijn kameraad kon praten om te horen welke onderwerpen hij aan bod heeft laten komen bij welke personen. En dan kom je soms grappige dingen te weten. Zoals in mijn geval het volgende:

De eerste dame die ik voor me had was een oude kennis van de jeugdbeweging. We hebben kort gepraat over die periode en dat was het dan. Zij was daar met een vriendin die ik als volgende sprak. En daar gaat het even over. Hetgeen ik wilde vermijden was dat ik als een pc nerd zou overkomen en laat nu net die persoon enorm veel met pc's bezig zijn. Tegen mijn kameraad had gezegd dat ze veel downloade en films keek enz. en ik baal er van dat ik er niet op in ben gegaan. Ach ja, tis nu eenmaal zo.

Verder wel leuk gebabbeld met de meeste dames alhoewel met enkele personen zéér moeilijk een gesprek aan te knopen was. En dat gelde niet alleen voor mij maar voor meer personen kreeg ik dat nadien te horen. Ik was er met een open instellen naar toe gegaan en vind het zeker niet verkeerd wat ik heb meegemaakt. Het was een aangename ervaring om is mee te maken. Hetgeen dan voor mij en mijn kameraad een teleurstelling was in de dagen nadien is dat we geen enkele match hadden. Dus zelfs niet voor vriendschappelijk contact. Terwijl ik wel zoiets had van, er waren een aantal personen bij die ik niet als relatie zou nemen maar wel als zeer goede vriendinnen. Maar dat mocht dus ook niet zo zijn. Als tweaker zijnde kan je dan wel een deel dames terug vinden op facebook maar dat is ook niet dé manier om nadien contact op te nemen als ze al nee hebben gezegd in eerste instantie. Dus we kijken er kwa ervaring positief op terug, en misschien dat we het nog is gaan doen. Maar omdat het risico er weer bij is dat je wéér niet één match hebt doet het ons wel twijfelen. (kostprijs was 36 euro dus wat op zich voor zoiets niet min is). Anyway, voor zover het speeddaten.

Deel 2: Twokkers Meeting:
Na de voor velen 1 april grap van tweakers & bokt.nl -> biks & bytes. Was dus het voorstel gekomen om een meeting te doen. Na veel geregel en gedoe hadden we afgelopen weekend op 18/5 afgesproken bij femme (dé oppertweaker met nummer 1 ja) een middag bbq gehad van 14u tot ongeveer 21u. (althans dat was de richttijd. Voor velen was het al een hele trip om er te geraken en enkelen hadden een slaapplaats kunnen regelen. Ik als enigste volbloed belg heb ongeveer 2uur gereden omdat ik 90% rechte autobaan had op de A2. Iemand die in de buurt woont had er ongeveer 3u30min met het ov over gedaan. We kwam dus letterlijk van over heel Nederland! Van Amersfoort tot Purmerend, ik denk dat uit bijna iedere provincie wel iemand aanwezig was. In totaal waren we met 43 personen. Hoewel het af en toe fris was hebben we gelukkig droog weer gehad maar anders hadden we met zen 43 in een partytent van 2 op 5 meter kunnen staan denk ik . Tussen de drank en bekers.

Toen ik aan kwam werd ik al direct hartelijk begroet door sebas, estera en de 3e naam ontgaat me even. En nog voor ik in de tent mijn drankje had was ik al aan de praat geraakt. Het is moeilijk voor me om er een moment uit te pikken dat me echt gaat bij blijven. Want zelfs nu komt er een spontane glimlach op mijn gezicht als ik terug denk aan de dingen die zich hebben afgespeeld. Een tweaker die pronkt met zijn gadgets, mensen die te laat komen door apple maps, een tweaker die het verschil tussen een shetlandpony en ezel niet ziet, een dame waarvan ik de reactie kreeg na ietswat grove opmerkingen heen en weer: "ik zie je toch niet meer" (en dan blijkt dat ze nog geen 30 minuten van me af woont. (ok, dat laatste vond ik toch wel het meest memorabele denk ik ) Niet te vergeten een bank vol met joosten, femme die met zijn eenhoorn achter zijn shetlandpony en ezel aanliep (gallopperen zat er niet in) filmpje staat "ergens" op het forum . De pogingen om een goede foto te maken met iedereen. Zo veel mooie momenten... Echter, helaas kwam er ook een eind aan en besloot ik tegen half 10 toch te vertrekken zodat ik tegen half 12 terug thuis was. Zo lang aan 1 stuk door rijden 2X had me geen deugd gedaan. Het was weliswaar niet de eerste keer maar het vreet energie van je. Zeker als je dan ook nog alle namen probeert te leren kennen met alle bijhorende nicknames. Wat hebben we daar ook mee gelachen. Intussen is het een drukte van jewelste voor de mensen die ook op facebook zitten met het delen van de foto's, commentaren geven e.d. en zijn er al plannen voor een volgende meeting. Je mag er dan wel niet je ware tussen vinden (met zo'n verhouding in mannen/vrouwen is dat sowieso al moeilijker) Maar je hebt door de verschillende achtergronden altijd wel iemand om mee te praten en om plezier mee te beleven. Soms serieus, maar vaak niet

Ik wil dan nogmaals iedereen bedanken die bij het organiseren heeft geholpen! Het was écht geweldig! Waar ik nu wel aan terug denk is het mooie landschap dat je zag in de avondschemering. Want de mist begon op te komen en dat maakte het héél erg mooi. Bijna mystiek. En daarmee sluit ik dan ook dit bericht af met de volgende selectie foto's.

In discussie met de dames:


Toekijken dat het vlees niet verbrand:


Bijna overview:


Sommigen bleven bij de bbq eten, bespaard je het op en af lopen continu:


Femme's eerste aandenken als dank voor het gebruik maken van zijn gra(a)sveld:

Iemand een idee voor een naam voor de eenhoorn?

Tweede aandenken:

Voor de tweakers onder ons: 2mm transparante acryl, gedremeld, afgeveild, afgeschuurd tot 400gram, erna vinyl stikker erop.

Tijdens de vele gesprekken:


1 bottle 1 bokker:


De Bokkers:


De ezel was blijkbaar boeiender dan de tweakers (het blijven boksters he):


Terug denkend in meligheid met de groepsfoto:


Dus de conclusie; een meeting met bokkers levert je meer op dan speeddating. Tis goedkoper, leuker, gezelliger, en voor ieder wat wils! (Al mochten er meer bokkers zijn voor zoveel mannen (1 bokker op 4 tweakers, ik bedoel maar he!) Het was geweldig! Dank aan iedereen die aanwezig was! Twokkers United!

# timeout Even een break van het tweaker roman verhaal. #
In navolging van de Relatieplanet blog ga ik dus volgende week op speeddate.
Een paar google zoekopdrachten levert onder andere deze lijst van 45 vragen op:

01 ) What do you do for work? - It is an introductory question. It may reveal the professional status of a person but little about his personality. So move on to another question.
02 ) Where are you from? - This reveals background. It throws better light on the person.
03 ) What is the one thing about yourself that you would like me to know? More insight into personality.
04 ) When was your last relationship and how long did it last? A probing question that will open up the communication.
05 ) What are you looking for in a relationship? You can both instantly compare whether you match in this area.
06 ) What do you think is the most important value in a relationship?
07 ) Do you want to marry or have you ever been married? This is important, as it will reveal if both are moving in the same direction - towards or away from marriage.
08 ) What do you look for in a husband/wife? Try to elicit an honest answer.
09 ) Do you want/do you have any children? An important question if you are looking for a long-term relationship and your partner is not.
10 ) What do you do for fun? - This will throw light on whether your leisure activities match. Are you a bookworm and she an outdoorsy person?
11 ) What are you most proud about? This reveals the basic values of the person - whether he/she values money or adventure/ intellectual pursuits.
12 ) Is religion important to you? 24x7 living together means understanding on certain basic issues like religious beliefs.
13 ) Do you follow politics? Are you a Democrat or a Republican? You can spar on your political affiliations.
14 ) Do you believe in love at first sight? You can decide whether he/she is a romantic person or not.
15 ) What is your most treasured possession and why? What a person is sentimental about reveals a great deal about his personality. Is it his bike or a locket presented by a sister?
16 ) What is your favorite month of the year and why? Does he like to sweat it out in summer activities or curl up like a cat in winter?
17 ) Which is your favorite book/movie? Both of you can discuss why you like a book or a movie - throws further in sight into personality.
18 ) Which is the last book you read? A conversation starter.
19 ) Which is the one job in the world that you would love to do? Throws light on likes and dislikes.
20 ) Which is your favorite music and your favorite singer/band? Do you share musical tastes?
21 ) Do you like animals/keep pets? Are you going to clash on this issue - one an animal hater, the other a pet lover?
22 ) How do you spend your spare time? This is important, as it will really help if both love to do the same things in spare time.
23 ) Where do you see yourself in five years time? Watch out if he has no definite goals for the future and is in a rut. A positive mark for her if she has her life and career planned out positively.
24 ) If you were an animal in the wild, what would you be? Silly, amusing question to get the laughs.
25 ) Do you believe a cup is half empty or half full? Are you an optimist or a pessimist?
26 ) If you could travel back through time, what single mistake would you correct in life? What are the deepest regrets of a person?
27 ) You have got six months to live, what will you do first? Insight into personality.
28 ) Is sexual compatibility important to you? Do opinions match?
29 ) Who was your hero, as a child? Insight into personality.
30 ) If you won a lottery, how would you spend your millions? Amusing question just for laughs.
31 ) Which was the first crush you ever had? Reminiscing sentiments.
32 ) What makes you laugh/cry? Really important and throws light on personality.
33 ) If you have friends coming over, what would you cook?
34 ) Describe your perfect holiday. One thinks frozen Alaska, the other sunny Australia.
35 ) Which T.V. program would you never miss? Do our tastes match?
36 ) What is the last CD you bought?
37 ) Are you a morning person or a night person? We will never spend common time.
38 ) Would you like to climb a mountain or trek across a desert? We will never agree on holidays.
39 ) What adjective would a close friend use to describe you? Friendly or idiotic.
40 ) If you could live anywhere in the world, where would it be?
41 ) Into which personality’s shoes would you like to step for a day? Says a lot about your taste.
42 ) Who is you favorite actor/actress/celebrity and why?
43 ) Who is your favorite sportsperson?
44 ) What is your favorite sporting activity?
45 ) Which is your favorite genre of movies - comedy/thriller/action?

You must remember to be confident. Act confident even if you are not. You must make proper introductions. You must go about the dating event with a positive attitude. Dress well. Do not tell lies or have unrealistic expectations. Avoid swearing and controversial topics.

There are numerous other questions you can ask on a speed date if you rack your brains. The trick is to select from among these the questions that are closest to your heart and whose answers are important to you. Also remember never to be tongue-tied and paralyzed if you can't remember the important questions; there are so many inane things to discuss and enjoy!

Nu heb ik eerlijk gezegd geen idee hoeveel tijd je krijgt met iemand op een speeddate. Maar het lijkt me wel te doen om een 5-tal dingen te vragen. (maximaal 11 dames X bepaalde tijd per dame) Waar ik ook aan terug denk terwijl ik aan de relatieplanet blog denk is dat je iemand een goed gevoel laat geven als je de persoon over zichzelf laat praten. Dat deze dan ook eerder geneigd is om nadien als ze aan je denkt positief aan je te denken omdat je haar dat goed gevoel gaf. Welke vragen zou je alleszins ZEKER vragen? Copy/paste de vraag van hier boven of voeg zelf toe :-)

Een ander iets dat speelt is dat ik er met een goede kameraad zal zijn. Hoe kunnen we dit het beste uitspelen? Doen alsof we elkaar niet kennen of juist wel?

Als er tweakers zijn die zelf al is op speeddate geweest zijn dan mag je me ook een dm sturen met je ervaringen en dan zal ik die anoniem verwerken :-)

Een 'roman' over het verhaal van een fictieve tweaker.
Alle mogelijke referenties zijn hier en daar "fictief" en hier kan geen waarheid aan verleent worden.
Deel 5 Van "Te Weinig Ram"
Deel 4 vind je hier
Deel 3 vind je hier
Deel 2 vind je hier
Deel 1 vind je hier

09:57 Adam leunde zwaar hijgend tegen de deurlijst. In zijn lichaam bonkte zijn hart alsof het ieder moment uit zijn borstkas kon springen. Zijn longen voelden aan alsof ze in vuur en vlam stonden. Hij was compleet buiten adem. Hij probeerde te geloven wat er zich het laatste halfuur had afgespeeld. De kogelinslag in het wachthuis van Kees. De ontdekking van de inbrekers. Theresa die hem aangesproken had. Terwijl hij daar stond probeerde hij het beeld van de penthouse in zich op te nemen. Hij keek naar de restanten van de deur die over de grond verspreid lagen. Hij zag Luci een paar meter verder bebloed op de grond liggen. Eva was net voor zijn ogen neergeslagen. En dat beeld bleef op zijn netvlies gebrand staan als ghosting op een lcd scherm. Met daardoor vaag een pistool dat op hem gericht was. Maar waar was de 2e inbreker? Hij hoorde iemand snikken. En toen hij zag wie het was geloofde hij zijn ogen niet. "Dolly"? Vroeg hij. Ze knikte al snikkend ja, maar kreeg geen woord over haar lippen. "Heb jij ..." en hij wees naar Luci die roerloos op de grond lag. En toen hij Dolly voor de tweede maal ja zag knikken wist hij wat ze gedaan had. Het was nooit haar doel geweest om haar zus te vermoorden. Ze wilde haar liever laten lijden en vernederen dan dood. Maar nu tot haar door drong wat ze gedaan had kon ze niet meer terug. Op dat moment besefte hij dat hij de enigste was die wist waar de broncode zich bevond van zijn project. De inbreker die het pistool op hem had gericht kwam op hem af gestapt en pakte Adam bij zijn kraag vast. Hij sleurde hem over de vloer naar de zetel waar Eva lag. Adam werd op de zetel gegooid en toen hij rechtop zat keek hij recht in de loop van het pistool.

10:04 "Jij gaat me vertellen waar de broncode is of je gaat eraan zoals Luci!" fluisterde de man in zijn oor. Bah, had die kerel soms recent look gegeten? Het angstzweet dreef over het gezicht van Adam. Dit had hij nog nooit meegemaakt. Dat de baan een aantal gevaren in hield wist hij maar dat hij dat nu met zijn leven kon bekopen. Dat was iets geweest waar hij liever niet aan dacht. Toen Dolly indertijd naar de concurrentie was overgelopen hadden ze geluk gehad dat ze maar een halve draft had gestolen waarin een aantal essentiële stukken code nog niet verwerkt waren. En het programma dus onbruikbaar maakten voor verkoop op de zwarte markt. Wat was hij toen blij geweest dat zijn slordigheid voor de verandering iets goeds teweeg had gebracht. Sindsdien reageerden mensen ook niet meer als hij iets liet rond slingeren. De inbreker begon weer tegen hem te roepen. "SPREEK OP, WAAR IS DE CODE! We hebben niet de hele dag de tijd" Hij keek weg van de inbreker en zag Eva liggen. Hij dacht aan wat er ooit tegen hem gezegd was toen hij de baan accepteerde. "Er zal altijd hulp komen wanneer daarom gevraagd word." Het deed hem denken aan Harry Potter en Albus Perkamentus. Hoe kon hij zo'n moment aan die film denken? Vanuit zijn ooghoek zag hij dat er glassplinters op hem afkwamen en hij dook neer over het hoofd van Eva om haar te beschermen. Hij voelde hoe een paar splinters door zijn hemd kwamen en zich in zijn rug boorde. En hij kreunde van de pijn, terwijl het leek alsof hij door honderd messen werd gestoken. Toen hij op keek zag hij de inbreker op de grond liggen en Dolly erboven staan met iets in haar handen wat op een restant van een vaas leek. Ze trilde maar keek voldaan op de inbreker neer. "Het spijt me Adam, ik heb dit niet gewild" zei ze. "Het is allemaal één grote leugen geweest om de code te krijgen" stamelde ze. Adam begreep niet waar Dolly het over had, maar wachtte niet op verdere uitleg. "Laten we gaan voor hij bij komt Dolly! Ik neem Eva, neem jij Luci". Hij draaide zich naar Eva toe en schepte haar op in zijn armen. De pijn van de glasscherven in zijn rug nam hij er graag bij nu hij weer een kans had. Ze begonnen zo snel mogelijk de trappen af te lopen. Hoewel dat allesbehalve pijnloos ging. Met iedere stap die hij zette was het alsof hij telkens weer een mes in zijn rug gestoken kreeg. En weer één, en weer één. Adam keek om naar Dolly en vroeg haar "Waarom duurde het zo lang eer je me volgde?" Dolly zei even niets, en dacht aan de ring die ze boven op de inbreker had gelegd. De inscriptie luidde: Albus & Dolly - 2013-01-01.

10:07 "WAAR ZIT JE, HOER DIE JE BENT!" schreeuwde Albus luid door de trappenhal. Geschrokt keken Dolly en Adam omhoog. Boven aan de penthousetrap stond Albus naar beneden te kijken. Zijn hand op zijn hoofd drukkend tegen zijn wonde. Het bloed druppelde door zijn zakdoek heen op de grond. "IK MAAK JULLIE ALLEMAAL AF!" en terwijl hij dat zei begon hij de trappen af te rennen. Tussendoor pauzeerde hij even en probeerde hij een open schietkans te krijgen om Dolly en Adam neer te schieten. Toen Dolly en Adam uit de trappenhal kwamen gestrompeld hoorden ze iemand roepen. "Daar zijn ze, help ze." Hij voelde hoe hij ondersteunt werd en wist dat de redding nabij was. Roy en Moss probeerden Eva over te nemen maar Adam weigerde dat. "Ik blijf bij haar en laat haar nooit meer gaan!" Roy en Moss keken elkaar aan en besloten niet verder aan te dringen en Adam gewoon te ondersteunen. Iedereen keek verbaasd op toen Dolly met Luci in haar armen volgden en begrepen er niets van. Buiten het feit dat ze zagen dat het een tweeling was wist niemand wat er gebeurd was. Dolly gaf Luci aan Michelle. Ze vond het ondraaglijk worden om haar eigen zus te dragen die ze zelf had neergeschoten. Terwijl ze verder naar de uitgang liepen zei Adam: "Dit is Dolly, de tweelingzus van Luci. Ze heeft mij en Eva gered toen de inbreker ons overviel in de penthouse." Dolly keek verbaasd naar Adam. Waarom zei hij niet dat zij diegene was die Luci had neergeschoten? Adam keek naar Dolly, en hoopte dat Dolly aan zijn blik zou begrijpen dat ze niet wilde dat ze haar hele leven publiekelijk met de schuld zou moeten leven dat ze mede verantwoordelijk was voor de dood van haar zus en mogelijk Eva. Terwijl ze wel nog had ingezien dat het fout was geweest wat ze had gedaan. Door het hele tumult was Adam even vergeten dat ze achtervolgt werden door Albus en toen de deur naar de trappenhal met een luid gekraak open vloog baalde hij daarvan. "Oh Shit" zei hij. En terwijl iedereen geschrokken om keek bleven ze allemaal stilstaan. "JIJ ZAL BOETEN!" schreeuwde Albus. Hij mikte en zijn vinger haalde de trekker over.

10:14 Een schot doorbrak de stilte die erop volgde en Adam kneep zijn ogen dicht. Hij hoorde echter een zachte "oh" naast zich en zag Dolly door de spleetjes van zijn ogen neervallen op de grond. Asphiax die naast Adam stond greep de schroevendraaier die uit Adam's broek stak en wierp die naar Albus toe. Met uiterste precisie en met volle kracht wierp hij de schroevendraaier. Albus zag de schroevendraaier op het laatste moment aankomen en probeerde hem nog te ontwijken maar hij werd in zijn hart getroffen. Hij liet zijn pistool vallen en zijn hand probeerde nog om de schroevendraaier eruit te halen maar daarmee verwondde hij zichzelf meer dan wanneer hij hem had laten zitten. Het was een pure reflex geweest die zijn doodvonnis betekende. "Zijn er nog anderen?" vroeg Asphiax aan Adam. "Nee, hij was alleen". De eerste ambulanciers namen het lichaam van Dolly mee en probeerden te kijken waar de kogel zat terwijl ze de nodige infusen en tubing aanlegden. De volgende ambulanciers namen Luci van Michelle over en begonnen haar schotwonde te verzorgen terwijl ze naar de ambulance liepen. Toen ze bijna buiten waren hoorden ze een helikopter landen. L3p zei "Dat is de trauma helikopter die jullie komt ophalen. Je bent blijkbaar belangrijk genoeg om niet met een ambulance vervoert te worden". Adam legde Eva op de eerste brancard en de ambulanciers van de trauma helikopter begonnen haar te onderzoeken. Hij legde zich op de tweede brancard op zijn buik en draaide zich weg van haar omdat hij haar niet halfnaakt wilde zien liggen. Want hij wilde haar herinneren zoals hij haar had leren kennen. Wie weet hoe ze uit haar coma kwam. Theresa had gelijk gekregen. Ze zagen mekaar weer. Maar hoe... Toen hij op zijn buik lag kreeg hij een eerste verdovende injectie. En begonnen de ambulanciers met het verwijderen van de glasscherven. Toen ze de "GO" gaven steeg de helikopter op en was Adam compleet onder narcose.

10:17 Timothy ontwaakte uit zijn verdoving en probeerde rond te kijken op zijn kamer. hij lag op intensieve zorg zo te zien. En hij begon stekende hoofdpijn te krijgen. Hij voelde zich misselijk. Hij probeerde zijn armen op te tillen maar die wilden niet reageren. "Zuster" riep hij met een half schorre stem. "Zuster". Toen zag hij een schaduw verschijnen, gevolgd door de persoon zelf. Deze persoon was niet in het wit gekleed. Maar in het blauw. Hij zag streepjes op het uniform van de man staan maar hij kon niet plaatsen wie of wat het was. Hij hoorde hem wel praten. "Zuster kan u even komen kijken, hij is bij bewustzijn gekomen." Nu zag hij wel een zuster boven hem hangen en die scheen met een fel lampje in zijn ogen. Hij kreeg er alleen maar meer hoofdpijn van. "Dorst" probeerde hij te zeggen, maar verder dan "drs" kwam hij niet. "U mag nog niet drinken Timothy, dit heeft de dokter ten strengste verboden tot u wat langer bij kennis bent. Nog even geduld." Timothy kon wel vloeken. Maar het gaf hem alleen maar meer hoofdpijn. Hij wilde zijn lichaam reageren maar bij iedere beweging die hij probeerde te maken schoten er pijnscheuten door zijn lichaam. "Niet bewegen Timothy" zei de zuster. "U heeft brandplekken over u gehele lichaam en moet stil blijven liggen". Brandplekken? dacht Timothy. En hij begon zich weer wat te herinneren. Het daagde hem weer dat hij een lichte brandlucht had geroken in zijn kantoor. Kort nadat Eva bij hem was geweest. Toen hij in de damestoiletten ging kijken vond hij daar de verbleekte polaroid foto's. En zag dat ze niet meer te redden waren. Jammer, dacht hij toen bij zichzelf. Toen zag hij echter dat er rook uit het ventilatiesysteem kwam. En toen hij het klepje open deed om te kijken wat er brandde zag hij de C4 liggen. Hij probeerde nog de toiletten uit te rennen maar het was reeds te laat. De C4 ontplofte en het laatste wat hij zich kon herinneren voor hij het bewustzijn verloor was een luide knal. En toen wist hij dat hij voor het leven getekend rond zou lopen.

10:24 Luci's lichaam zag heel bleek toen men haar en Dolly in de ambulance legde. Het was duidelijk dat Luci al véél bloed was verloren. De situatie was kritiek. Er werd besloten om direct een bloedtransfusie te doen. Bij gebrek aan bloed besloot men een beperkt deel van Dolly's bloed te gebruiken zodat Luci's vitale organen nog even bloed kregen tot ze bij het ziekenhuis aankwamen. De kogel had Dolly in haar zij geraakt maar het was gelukkig maar een vleeswonde. Ze had het geluk dat ze iets dikker dan Luci was en daardoor was ze nu gered geweest. Maar ze was in shock gegaan en was het bewustzijn verloren. Hoe ze echter beiden zouden reageren als ze dit te weten kwamen wist men niet. Maar hoe konden de ambulanciers ook weten wat er daarboven in het penthouse was gebeurd? Hadden ze dan nog die keuze gemaakt of het risico genomen om het niet te doen? Ondertussen werd het hele gebouw verzegeld en het bedrijf stil gelegd. Iedereen kreeg een keuze. Nadat ze door het traumateam waren geholpen mochten ze nog even naar het opvangcentrum gaan of naar huis. De meeste mensen gingen naar huis. Maar een klein groepje bleef nog even samen. Ze namen zich voor om alles extra in het oog te houden tot Adam en Eva uit het ziekenhuis waren om te bepalen wat er nog gedaan moest worden. En bovenal, moest men er zeker van zijn dat niemand zou kunnen rond snuffelen in het gebouw op zoek naar de code. Want die was desondanks nog steeds in gevaar. Maar hoe bescherm je iets waar je niet van wist waar het zich bevond? Dus besloten ze om dan maar continu alles te bewaken. Met gevaar voor eigen leven.

10:27 Toen de helikopter zijn bestemming had bereikt en begon te dalen waren Adam en Eva gestabiliseerd en beiden onder narcose. De helikopter maakte een hels lawaai maar er drong niets tot ze door. Op een brancard werden ze naar een gezamenlijke spoedkamer gebracht. De wieltjes maakten een irritant piepend geluid, maar niemand die zich er nu iets van aan trok. Adam's en Eva's veiligheid en gezondheid waren beide prioriteit nummer één. Toen ze beide uit de operatiekamers kwamen werden ze naar een gezamenlijke kamer op de spoedeisende hulp gebracht. Die bewaakt werd door verschillende agenten. Geen vlieg die erdoor kwam zonder dat ze het wisten. Eva had een groot verband rond haar hoofd gekregen. Er was een zwelling vastgesteld en de druk werd door middel van een kleine opening in de schedel in balans gebracht. Het was afwachten tot ze weer mocht ontwaken om te zien hoeveel schade ze er eventueel aan zou over houden. Adam lag op zijn buik gedraaid. Half ingewikkeld zoals een mummie. Met dikke zwachtels over zijn rug en buik. Er waren meer dan 50 glassplinters in zijn lichaam gevonden. De chirurg hoopte dat hij ze er nu allemaal uit had. Iedere vierkante millimeter hadden hij en zijn team nagekeken en nogmaals gecontroleerd. Doordat hij zo had gelopen waren sommige stukjes nog dieper in zijn lichaam gedrongen. En er zou plastische chirurgie aan te pas komen om zijn huid weer grotendeels te herstellen. Iets wat voor Timothy niet meer mogelijk was. Althans, dat hadden de artsen intussen aan Timothy duidelijk gemaakt. "Timothy, of je blij mag zijn dat je nog leeft kan ik je niet zeggen. Dat hangt af van hoe je was voor je dit ongeval kreeg. Je bent zo ernstig verbrand dat ook je zweetklieren voor negentig procent compleet vernietigd zijn, je zal continu hulp nodig hebben om 'normaal' te kunnen 'leven'. En je zal voor je leven lang in een rolstoel zitten. Want de scherven die je in je benen hebt gekregen van de toilettegels hebben bepaalde spieren en weefsel doorgesneden. Doordat je niet op tijd hier was hebben we die niet kunnen redden." Timothy geloofde niet wat de artsen hem vertelden. Hij werd kwaad en probeerde op te staan. Maar er kwamen slechts 2 stompjes omhoog die het laken een beetje hoger optilden. Timothy staarde er met ongeloof naar. Hij voelde een mengelmoes van gevoelens. Woede, angst, onmacht, onzekerheid. Hij wist dat hem er nog één ding te doen stond voor hij zichzelf van kant zou maken. En hij zweerde in zichzelf dat hij er ALLES aan zou doen om Adam en Eva te vermoorden. Want ZIJ waren de reden dat hij er nu zo bij lag. En ZIJ zouden BOETEN!